کوهنوردی که خیلی به خود ایمان داشت قصد بالا رفتن از کوهی را کرد. تقریباً نزدیک قله کوه بود که سیاهی شب سراسر کوه را گرفت. در این هنگام از روی سنگی لغزید و به پایین سقوط کرد. کوهنورد مرگ را جلوی چشمانش دید و در حال سقوط از صمیم قلب فریاد زد: خدایا کمکم کن!ناگهان طناب ایمنی که او را نگه میداشت دور کم

امام صادق (ع) میفرماید:زمانی که آیات 135و136سوره آل عمران((نیکان آنها هستند که هر گاه کارناشایسته از ایشان سرزند یا ظلمی بنفس خویش کنند خدا را بیاد آرند و از گناه خود بدرگاه خدا توبه و استغفار کنند( که میدانند)جز خدا هیچکس نمیتواند گناه خلق را بیامرزد و آنها هستند که اصرار در کار زشت نکنند.چون به زش

جوانی به قصد مزاحمت به یک دختر پیام داد:ممکن هست خود را معرفی کنید؟دختر گفت بله چرا ممکن نیست.من حوا هستم!از همان خاک تو آفریده شدم تا اذیتم نکنی و فراموش نکنی قطعه ای از وجودت هستم.من هدیه الهی هستم که به تو ارزانی شد تا بعد از خروج از یهشت تنها و افسرده نباشی.وقتی دنبال همدم بودی مونس تنهایی تو شد

پدر داشت روزنامه میخواند. پسر که حوصله اش سر رفته بود پیش پدرش رفت و گفت: پدر بیا بازی کنیم. پدر که بی حوصله بود یک صفحه از روزنامه که عکس نقشه دنیا بود تکه تکه کرد و به پسرش داد و گفت: برو درستش کن. پسر هم رفت و بعد از مدتی عکس را به پدرش داد. پدر دید پسرش نقشه جهان رو کاملاً درست جمع کرده از او پر...

در سراب تقدیرات آن که مرا همی گفت که چرا سهم ما از خوشیها همه ناخوشست که چرا خنده های ما همه گریه است.این چه حکمتیست که صلاح ما همه ضرر است این چه عدلیست که ظالمش همیشه مظلوم است.این چه کاخیست که پادشاهانش همه گدایان است.گفت و می گفت . آنقدر گفت که دیگر فرشته ها نتوانستن ساکت بمانند با سری پر ز شرمس