گفتگوی بنده خدا با خدا

در سراب تقدیرات آن که مرا همی گفت که چرا سهم ما از خوشیها همه ناخوشست که چرا خنده های ما همه گریه است.این چه حکمتیست که صلاح ما همه ضرر است این چه عدلیست که ظالمش همیشه مظلوم است.این چه کاخیست که پادشاهانش همه گدایان است.گفت و می گفت . آنقدر گفت که دیگر فرشته ها نتوانستن ساکت بمانند با سری پر ز شرمساری به نزد خدا ر فتند اخبار می خواستن بگویند تا که می خواستن چیزی بگویند خدا چنین گفت بی صبوری بندیمان می دانیم شما را چه شده که خود نیز می دانیدکه اگر این چنین می شد آنچنان می شود و اگر آنچنان می شد آبرویی بنده تمام می رفت و هم اکنون بجای شکایت ،بودنم را منکر می شد به نزد او بروید و بگویید خدا گفت کدامین بدی و خنده را دیدی که این چنین ملائکم را بی قرار کرده؟کدامین ضرر و ظالم را دیدی که نستاندن حقشان این چنین عرش را بلرزاند واین چه گدایست که فرشتگان من به سمت او عروج کردند؟بنده ام بر خیز که خدای تو از برایت خدایی کرده تو جز گله چه کرده ای؟